hayattan altın nasihatlar oçları

bayramlarınızda vardı sizin

sayfa no? yok cilt no? yok hane no? yok ana adı? ben sokak çocuğuyum abi hani şu uçurtması gökyüzünde asılı kalan bilyelerini rüyalarında unutan ve oyuncaklarını masal kahramanlarına çaldıran çocuk varya o benim işte , o benim abi sahi, bir annem olmalıydı değil mi? ben dudaklarımda sokakları besteliyorum oysa sahi abi, tadı nasıldı anne sütünün? anneler nasıl okşar çocuklarını anne kokusu nasıldır kimbilir? ana ha? bir anne çizebilirmisin benim için karanlığın kar soğuğu parmak uçlarına bir anne unutulmuş çocukların ürkek avuçlarına bir anne ve yanına beni eklermisin abi? tıpkı sulu boya resimlerdeki gibi sımsıcak… sahi abi, senin gözlerini kesmiyor değil mi bir köprünün soğuk gergin ve karanlık bedeni … sahi sen hiç seyrettin mi ay dedeyi bir köprünün altından? üşüdün mü abi kayan bir yıldıza bakarken? abi sen, abi sen? boşver… gel boyat istersen ayakkabılarını ben, aha şu ayakkabıların bağcıklarından asılıyırom yaşama gel boyat ayakkabılarını boyat da resmi çıksın dostun, düşmanın tüm kaldırımlara yokların varlığında tam göbek bağından yakalandın mı hiç yalnızlığa? bir de bir de babam olmalıydı değil mi? baba? beni dövecek bir babam bile yok biliyor musun? nasırlı ellerinde şefkat arayacağım bir insan kim bilir bayramlarda neler alır babalar çocuklarına unutmuşum !

bayramlarınızda vardı sizin öyle değil mi arifeleriniz… bayramlarda temize çekilen dostluklar vardı sonra oysa ben kırık dökük ıslıklar ısmarlıyorum güneşe ve mehtaba… yankısız, bestelenmemiş ve bestelenmeyecek serseri ıslıklar… bir babam olsaydı belki yeterdi çocuk olurdum eskisi gibi şımarırdım öylesine boşver abi, kimin neyine bayram kimin neyine hediye, baba kimin neyine abi sahi senin düşlerin vardır söylesene, göremediğini rüyanın düşünü kurarmısın ahmet, bir düş görmüş geçenlerde köprü altında tanıştık yorgun ve geç gelen bir gecede utanırken anlattı, anlatırken utandı bir ip bağlamış gökkuşağına 'bak ana diyormuş uçurtmamı gördün mü? ya uçurtmamın gölgesinde bilye oynayan çocukları? ahmetin düşü işte… bana düşlerini kiralar mısın abi bedava boyarım ayakkabılarını bana düşlerini, düşlerini abi boşver…boşver bak iyi parlayacak bu ayakkabılar en parlak ayakkabılarınla yürüyeceksin yaşama sen düşünme, sokaklar düşünsün beni gazete manşetleri, 3. sayfa haberleri düşünsün isimsiz bir damla gözyaşı düşünsün sen beni düşünme, düşünme be abi nasıl olsa ben olmayan ayakkabılarımın sıcaklığıyla basıyorum tüm kaldırımlara… olmasa da anne babası da sokakların sokak çocuğuyum işte ben sokak çocuğuyum kazanılmadan kaybedilmiş bir geleceğin herhangi bir yerinde ben sokak çocuğuyum abi hani şu uçurtması gökyüzünde asılı kalan bilyelerini rüyalarında unutan oyuncaklarını masal kahramanlarına çaldıran çocuk var ya işte o benim o benim abi o benim...