Beyler...

Özelden bir çok mesaj gelmişti hikayeye başladığımda. Devam et yarım bırakma diye. Onlara söz vermiştim.

Eskiden bu sözlüğe her giriş yaptığımda tarifsiz bir heyecanla dolup taşardım. Şimdi ise sol tarafa baktığımda utanç duyuyorum. Herif ailesinden olan bir insana cinsel bir yakınlık duyuyor, tecavüz hikayesi anlatıryor bilmem neyinin hikayesini anlatıyor, bakıyorsunuz altına binlerce yorum...

Artık gönülden bir şeyler paylaşmanın vakti geldi diyerekten giriş yapmıştım hikayeme. tsigalko reizin yaptığı gibi. Lakin anladım ki gönülden bir şeyler paylaşmak imkansız bu platformda.

Bir adam başka bir adamın anasına küfür edebiliyor..
Birisinin sevgilisine küfür edebiliyor
Derdini paylaşan insanı yalnız bırakmazdı sözlük yazarları..
Şimdi derdini anlatana gibtir git denebiliyor...

Evet. Yazmayı çok istiyorum. Söz verdiğim gibi bu hikayeyi yarım bırakmayacağım. Bir word dosyasına yazmayı ve sevdiğim insanla paylaşmayı düşünüyorum.

Sizin görüşleriniz önemli benim için. Gobax da geldi şimdi...

Ne olacak halimiz beyler?

iyi geceler sana da dostum. Allah'a emanet ol. Gelirsen yarın görüşürüz

o okuyor panpa. Bir de sen sanırım.

Yarın 11:00 gibi devam ederiz. Herkese iyi geceler.

Anlatamamak yoruyor beni... Birkaç dakika önce onunla konuştuk telefonda. ''Hissettiğim duyguları hikayeye yansıtamamaktan korkuyprum'' dedim. ''Kendi yazdıklarımı beğenmiyorum.''

Kendisinin sevdiğini söyledi. Eğer o böyle diyorsa vardır bir bildiği...

Şimdi geldik hikayenin asıl başladığı noktaya...

Takvim yaprakları herhangi bir günün herhangi bir saatini gösteriyordu. Siz veya bir başkası, telefonun dijital ekranındaki tarihe baktığınızda bugün günlerden şu diyordunuz.

Benim ise hayatım kökünden değişiyordu...

''ismin kadar benim olsan ya'' dedi.

ismim neydi?

... ...

Doğduğumdan itibaren taşıdığım ismi sevdirmişti bana. ismim bana aitti. ismimi onun sesinden duyduğumda hissettiklerim ise ona ait...

Benden beni mi istiyordu? Benim hislerimi mi? Yahut da hepsinden daha güzeli.. Benim sevgimi mi istiyordu?

Korktum dostlarım. Benden bu istekte bulunduğu zaman mutluluğumun, heyecanımın ötesinde büyük bir korku vardı.

''Ya mutsuz edersem seni?''

Dünya öyle bir yer haline gelmişti ki insanlar diğer insanları mutsuz etmekten başka bir işe yaramıyordu. Ben ismim kadar onun olursam ve bir gün üzersem onu giderdi benden. Böyle düşünüyordum işte.

iç ses yeniden kontrolü ele almış, saçma sapan konuşmalarla beni engellemeye, olumsuz bir yanıt vermeye zorluyordu.

Oğuz Abi demiş ya hani ''Korkuyu beklemek korkudan beterdir'' diye...

Ben korkuyu beklememeliydim. Ben onu sevmeliydim. Ben her şeyi göze alıp ona gitmeli, kendimi teslim etmeliydim.

''Ben seninle mutsuzluğa da varım.'' dedi

Ona gittim dostlarım. Takvimlerin gösterdi sıradan bir tarih değildi artık...

Doğru yer doğru zaman ve doğru kişi...

Gerçek şu ki dostlar, sevdiklerimiz her an yanımızda olup da bizi çok mutlu edebilirler. Fiziksel yakınlıktan bahsediyorum. Bir de fiziksel uzaklık yaşadıklarımız vardır.

Bu kişilere her canımız istediğinde sarılamayız. Sarılamaz mıyız gerçekten?

Onu tanımadan önce bu sorumun cevabı sarılamayız olurdu sanırım.

Lakin ben onu tanıdım ve bir şiir çalındı kulağıma;

''Bir insan isterse size sesiyle sarılabilir.''

Gökyüzüm bana yaşamayı sevmeyi istediğini söyledi.

Sevincimden duvarları tekmelemek istedim ben. Dünya üzerinde nefes alan ne kadar insan varsa hepsini kucaklamak istedim. Kuzey kutbunu keşfe gittim. Mutlu resim tablolarında buldum kendimi.

Sanki 5 yaşına geri dönüş yapmıştım. Salıncakta sallanan, top peşinde koşturan, sokaktan eve çamurlara bulanmış hale dönen bir çocuktum sanki.

Bir kadın düşünün dostlar. Bir sözü ile size çocukluğunuzu veriyor... Daha nasıl anlatayım ben size onu?

Akşamın kör karanlığında tek başıma oturduğum o bankta yalnız olmadığımı hissediyordum artık. Gökyüzüm benden kilometrelerce uzaktaydı belki ama sesiyle, yazılarıyla ben onu yanımda gibi görüyordum. Mutsuzluğunu hazmedemiyordum. Mutsuzluğu haketmiyordu.

Her ne ise. Birkaç müzik açtım telefondan ve önümdeki denize bakarak onunla konuşmayı sürdürdüm. içimde bir takım duygular cereyan ediyordu.

iç sese kulak vermeye çalıştım. iç sesim genellikle yanıltırdı ya beni. O gün o gece ilk defa mantıklı bir şey söyledi.

''Sev onu.''

ulan yengenizin uyarısıyla geldim. internet ancak düzene girdi. Karışmış buralar :D devam ediyorum

ben böyle interneti gibeyim

Birkaç dakika sonra, ben denizin hırçın dalgalarını dinlerken mesaj attı bana. ''Ben hissiz filan değilim.'' dedi. ''Canım yanıyor.''

işte o zaman anladım kardeşlerim. Onun içinde çok az da olsa umut vardı. Ben o umudu büyütecek, gökyüzüm dediğim insanı iyi edecektim.

''Bak gökyüzüm. Hiç boş kalmadım ben anlıyor musun? Artkadaşlarım gitti. Yerine daha fazlası geldi. Sevdiğim kadın gitti hem de bu sevgiye güvenerek oldukça cesur şeyler yapmıştım. Başkası geldi. O başkası yamuk yaptı. Öteki geldi, diğeri gitti. Hem de o büyük oyuna rağmen, sırf iyi olsun diye hastahaneye gittim. O halde gördüm. Benim o zamanlardan kalma kşmse yok yanımda. Ezgi... Ezgi meselesi hala çok saçma... Bunları neden anlatıyorum ki_? Ben ne yaptım ki onlara? Neden gittiler?

Bu soruların cevabını hala daha bilmem. Ama kesin olarak söyleyebilirim ki iyi ki gittiler. Yoksa onunla tanışamayacaktım.

''Her saniyeme lanet ediyorum.'' dedi bana. Ulan gökyüzüm ben de yaşadığın her saniyene şükrettirmezsem adım Hopotis değil.
Böyle beylik ifadeler kullanıyordum kendi kendime lakin durum pek de iç açıcı değildi.

''Sen iyisi mi bana güven. Güzel olacak her şey'' dedim ona.

+Geçmeyecek. Hayatım daha da batacak. Ben burada gebereceğim. Delirmeden geçmeyecek hiçbir şey. Ben bir düşüncemi paylaştığımda geri zekalı tak beyinliler bana sus diyecek. Off. Ben en yisi biraz yalnız kalayım. Susmayacak gibiyim.

- Susma işte. Yani gerçekten yalnız kalmak istiyorsan bunu anlayabilirim. Ama konuşmak istiyorsan da susma sakın.

+Konuşmak hiçbir şeyi değiştirmiyor. DAha da sinirleniyorum kendi içimde. Hiçbir şey değişmiyor. Şuan olmak istediğim yerde değilim. Olmaması gereken şeyleri değiştiremiyorum. Bazı kişileri gidip işkence ederek gebertemiyorum.

Karşımda, umutsuzluk denizinde kaybolup giden, umudun adasını bir türlü bulamayan bir kadın vardı dostlarım. Ben ise ona sandal olmaya çalışıyordum. Beyhude bir çaba içerisine girmiştim belki. Belki de çabam sonuç verecekti. Bekleyip göreceğiz.

Beyler geciktim biraz kusura bakmayın. Skaype bağlantısı kurmaya çalışıyoruz. Halledince yazmaya devam edeceğim

23:00 kanka :D

teşekkür ederim dostum. Hikayeden sonra pek fırsatım olmadı yazmaya. Ama şimdi tekrar buradayım

geldim panpa