yolla panpam

upppppppppppppppppppppppppppp

upppppppppppppppppppppppp

http://uploaded.to/file/hw1s8c5k

(bkz: ) http://inci.sozlukspot.co...-sex-kasetlerinin-pakedi/ ünlülerin sex kaset paketleri.

herro hırrı valo velo lililililililililil ahey ahey :(

yolla pankitokanki diyene yolluyorum

ben eşşek gibmem

http://inciswf.com/s%C3%BCphenallah.swf

bagıran karı

http://imgim.com/27d69.jpg

devamı yarın ben yazayım

… ismail’e nasıl yaparlar bunu aklım almıyor. Kız gibi çocuktur bizim ismail. Hadi ben olsam ben biraz deliyim anlarım ama bu çocuğa neden yaparlar? Konuşmak da yok, direk dövüyorlar. Neyse, bir gidelim bakalım neymiş işin aslı.

Y: Geldi mi herkes?

i: Aradıklarım geldi, Özgür yoldaymış.

Ö: Geldim, geldim!

Y: Kaç kişiyiz şimdi?

i: 14 kişi olduk Özgür gelince.

Y: Tamam. Şimdi tek, tek yakalayacağız elemanları. Hepsi bugün olacak diye bir şart yok. Bu gün olmasa yarın olur.

i: Hepsine gerek yok, o ilk vurup küfür eden yeter sadece.

Y: Nasıl bir herif bu?

i: Senin gibi işte sağlam ama vücut falan.

Y: Karakterimiz benzemez inşallah şerefsizle kardeşim. Şimdi olayı anlatıyorum. Ben ve Özgür bir şey yapmadığı sürece, demediği sürece kimse kılını kıpırdatmayacak. Biz ikimiz beraber olacağız, siz sanki bizi tanımıyormuş gibi üçerli, beşerli takılacaksınız. Bir durum olursa hep beraberiz. Kaçacak olan, korkacak olan şimdiden eve gitsin.

…

Ö: Kardeşim, ne yapacağız var mı bir fikrin?

Y: Bakacağız Özgür.

Ö: Lan bakacağız tamam da nedir yani olay?

Y: Lan kavga ise kavga, konuşma ise konuşma, ne biliyim, ne diyeyim şimdi sana?

Ö: Sana da bir şey sorulmuyor…



Yürü yürü yol bitmedi. Mahalle de kale gibi. Burada bir hadise çıkarsa bizim buradan çıkmamız çok zor olur onu anladım ama. Neyse battı balık yan gider artık. Bir de şimdi elemanı bulmak lazım.

Y: ismail nerede oldu bu olay?

i: Şu taksi var ya, tam onun olduğu yerde.

Y: Taksiyi görem..

i: Yusuf! Yusuf! Bak 2 tanesi orda yürüyorlar.

Y: Bunlar mı?

i: Evet, evet ikisi buydu.

Y: Ayrılın siz bizden. Özgür sağlam ol.

Ö: Her zaman kardeşim.



Elemanlara doğru yürüyoruz ama evine, işine uzak bir yerdir inşallah. Hadi hayırlısı.

Y: Yusuf, Ö: Özgür, 1: çocuklardan birisi, 2: çocuklardan diğeri

Y: Usta iyi akşamlar, bir bakar mısın?

1: Buyur?

Y: iyi akşamlar.

1: Sağ ol kardeşim.

2: Eyvallah.

Ö: Selam.

Y: Ya, bizim bir arkadaşımız burada kız arkadaşıyla yürürken bir tatsızlık olmuş, sanırım sizin de haberiniz var.

1: Ne zaman olmuş birader?

Y: Babam çok çapkınmış benim, şimdi anladım kardeşim.

Ö: Hayırdır ağa? Nasıl anladın?

Y: Baksana, birader diyor bana, yıllardır haberim yok. Babama bak sen.

2: Ne diyorsun lan sen?

Y: Anlamadın mı? Dur böyle anlatayım.



… Özgür “tamam yeter bırak artık” dediğinde bıraksaydım adamı yerde, bu kadar hızlı koşmamıza gerek kalmayacaktı. Koş koş gelemedik bir türlü bizim semte. Neyse, mahalleye girdik. Burada yakalansak bile bir şey olmaz. Herkes biliyor burada buluşacağımızı şimdi tek yapmamız gereken beklemek.

Y: Kaç kişiyiz?

i: 11 kişiyiz şu an.

Ö: Oğlum diğerleri nerede?

i: Onların ev yakındı oradan direk eve uzadılar.

Y: Lan adam bir haber verir, hayret bir şey ya! Tamam o zaman, tam kadroysak dağılalım, konuşuruz sonra.

i: Tamam usta.

Y: Özgür, sen bizde kal kardeşim.

Ö: Yok oğlum. Üstüm başım evde hep, okula nasıl gideceğim yarın?

Y: Doğru diyorsun. Tamam o zaman, hadi görüşürüz yarın.



… çaktırmadım kimseye ama kolum ağrıyor şu an. Elemanla beraber yere düşünce altında kaldı sanırım. Olsun be Yusuf, ismail nasıl mutlu oldu görmedin mi? Arkadaşın o senin, herkes gider o kalır belki. Dünyada sıkılmayacağım tek şey sanıyorum ki gece uyumadan önce bu camdan bakıp kendimi dinlemek olacak. Kim olursa, ne olursa, kime yaparsa, ne yaparsa yapsın, haksızlığa tahammül edemiyorum hiç. Ara sıra bu duygularımı anlattığım bir abim “delikanlılık çağı bu, geçecek sen de durulacaksın“ dedi, canım sıkıldı biraz. Yani ben de delikanlılık geçince herkes gibi haksızlığa göz yuman, ezileni kollamayan vurdumduymaz bir adamı olacaktım. Zannetmiyorum, delikanlılıkla, ergenlikle alakalı değil karakterle alakalı bence. Benden çıkmayacak. Gerçi çıkmasa ne olur, ne yapabilirsin ki? Para yok, pul yok. Okula bile zorla gidiyorum. Ne yapabilirim ki? Neyse, bunları düşünmek için şu an hakikaten çok erken. Gün doğmadan neler doğar, neler batar? Hep beraber göreceğiz. Her gece ettiğim duam yine dudaklarımdan dökülsün ve ben yatayım.

“ Allah’ım, bana haksızlığın karşısında duracak, garibanı ezeni karşıma alabileceğim gücü kuvveti ver “



Not: Okuduğunuz hikayenin devamı gelecek. Devamında genç yaşlarda bir delikanlının hayatında neler yaşadığını ve bu yaşadıklarından sonra kimlere neler yaşattığını okuyacağız hep beraber. Hikayenin başlangıcında Yusuf’un kendi hislerini kontrol edip sorguladığı yıllardan başladık. Bunun sebebi, kahramanımızın karakterini ve bulunduğu topluluktaki yerini anlatabilmek. Başlangıç hikayesinde ismini duyduğunuz kişilerin bazıları devamlı Yusuf’un yanında olacak bazıları hatırlanmayacak bile. Bundan sonraki bölümlerin biraz hareket içereceğini haber verip, öyküyü beğeneceğinizi umuyorum.

…………………

Ö: Alo!

Y: Oha lan! Yavaş! Ne bağırıyorsun?

Ö: Uyuyordum oğlum, ne oldu?

Y: Karpuz, kavun yatarak tabi. Oğlum, hallettim senin işini.

Ö: Ne işi lan?

Y: Funda olayını Zeynep’le konuştum yarın halledecek.

Ö: Oğlum utanırım ben.

Y: Yemin ederim dalga geçerim. Herkese anlatırım yarın konuşmazsan.

Ö: Gelmem ki okula.

Y: Gelirsin, hem de tıpış tıpış. Bir de senin yol paranla kola içtim lan, nasıl tatlı geldi anlatamam sana.

Ö: Afiyet olsun kardeşim.

Y: Hadi konuşuruz sonra.



… evde akşam saatlerini bu yüzden çok seviyorum. Yemek masasındasın. Anne, baba, misafir, falan filan. Güzel oluyor sohbet. Bir de şu haberlerde garibanların ezildiğini görmesem daha güzel olacak. Bak habere bak;

“ Sevgili izleyenler, şimdi sırada bir yoksulluk haberimiz var. 3 sene önce, oturduğu mahalledeki evi yanan 68 yaşındaki bir amca, mahalleli tarafından kömürlüklerinde izinsiz yattığı gerekçesi ile sopalarla dövülüp hastanelik edildi.“

Bu adamları var ya, bana vereceksin, sana aman diyorum aman! Ellerini kollarını bağlayacaksın. Hiçbir şekilde hareket edemeyecekler, o dövdükleri garibanı da karşılarına dikeceksin, bırakacaksın ne yaparsa yapsın. Nasıl canım sıkıldı anlatamam şu an. Haksızlığa, güçsüzün ezilmesine kesinlikle dayanamıyorum. Duyduğumda gördüğümde sinirimden ölüyorum resmen, bildiğin gibi değil. Sanki bana yapıyorlarmış gibi kanıma dokunuyor, sinirlendiriyor beni. iştah falan kalmadı bende, yediğimden de bir şey anlamıyorum zaten sinirlenince. Sinir beni bambaşka bir herif yapıyor. Bazen kendimden bile korkuyorum. Tam da sırası telefonun çalmasının!

Y: Alo.

i: Kardeşim!

Y: Söyle ismail, hayırdır?

i: Çok kötü bir olay oldu Yusuf, şerefsiz bunlar şerefsiz!

Y: ismail sakin ol bir dakika, ağlamadan bağırmadan anlat. Söyle ne oldu?

i: Kızla beraber onların mahallede yürürken 5 kişi önümüzü çevirdi bana “sen kimsin” dediler.

Y: Ee?

i: Ben de işte kız arkadaşım falan filan dedim, onlar da tekme tokat dövdüler beni. Yetmedi, yerlerde sürüklediler.

Y: Kaç kişi yaptı bunu sana?

i: Hepsi girişti işte.

Y: Görsen tanır mısın elemanları?

i: Tanırım usta.

Y: Tamam ara bizimkileri de buluşalım hemen, ben çıkıyorum hemen herkes birbirini arasın.

i: Tamam.

… kızı bırakıp yol boyu sohbet etmesi güzel de, sonrasında eve yürümek çok koyuyor işte. Dur lan Özgür’den para aldım onunla kola falan bir şeyler alalım. Kesene bereket Özgür’üm.

… adamın evi gibi yok harbiden. Bir de evde kimse yoksa ayrı bir keyif.

Y: Alo Hülya Teyze, Özgür evde mi?

H: Evde Yusuf, bir saniye. Özgür!

… lan nihayet bitti bu gün. Kabir azabı gibiydi anlamadım hiçbir şey. Nerede bu kız? Kaşla göz arasında kayboldu bak yine.

Z: Yusuf!

Y: Nerdesin ya? Bakınıyorum kaç saattir.

Z: Ya yarın sınav var ya, onun sorularını aldım yan sınıftan.

Y: Hadi yürüyelim, ben seni bırakıp geri dönerim.

Z: Tamam.

Y: Bu sosyal sınıfında bir kız var Funda diye, tanıyor musun?

Z: Muhabbetim yok, ne oldu ki?

Y: Sanırım Özgür ona kafayı taktı bu aralar bir garip. Yarın bir bak şuna.

Z: Tamam yarın bir bakalım.