buda 7. senem olmuş.hey gidi gençlik.

eheheheh diye nerde gülsen tanırım seni beykozlu

muhabbetini farkında olmadan özlediğim yılllarrr yıllar önce sohbetleştiğimiz güzel yazar

insan bi dm atar reis nerdesin der

geri geldim. nişanlanınca herşey bitti artık oldu demiştim ama. çokta öyle olmadı. altına devam etmem gereken bir başlık olacak...

yarım kalmış bu.yarım kalması gerekiyor. nişanlandık çünkü. ayrılmadık..

belamızı gibsen ülkede sorun kalmaz bence

sonra metroya gittik. konuya vakıftım artık nede olsa biliyodum metronun olayını.
konakta indik. istasyondan çıkar çıkmaz denizi gördüm karşımda.
yemyeşil çimenler taraçalar falan. insanın aklını oynatmaması elde değildi.
deniz ne ki biz ucu bucağı görünmeyen pancar tarlalarından başka ne görmüştük o zamana kadar.
antalyaya falan gitmişliğim var evet ama bu bambaşka bi yerdi.
hiçbir yere oturmak istemedim.iki simit iki meyve suyu alıp taraçalara oturduk.
asla unutmayacağım bi kahvaltıydı. artık sakinleşiyor alışıyordum izmirin olayına.
hem sevdiğim için hem kendim için kanaat getirdim ki izmir harika bir yer.
ama maalesef yine yanılıyor yine sadece zannetmekle kalıyordum.

reserve caps gelsin

Nihayet sabah 6 suları otobüs otogara girdi.
indim. konuşmuşmuştuk en erken 7 gibi gelirim taşıt yok falan demişti.
bende beklerim sorun yok dedim.bi cafeye girip oturdum.ama elim hep belimde.
yan bakan olsa anında çekecem silahı. büyük şehir beni yutar diye düşündüm hep.
silahta olmasa zaten höyt deseler al sana bi züt diyecek kıvamdayım. hava aydınlık değil falan.
neyse 40 dakika kadar sonra ebru kapıda belirdi.
beni çok kolay buluşuna hayret etsemde bunu sonra düşünecektim. kavuşmuştum artık.
sarıldık falan...

http://www.youtube.com/watch?v=v1vgAl9Xbks

iyi sabahlar devam ederim yarın.

Cebime bıçak koymayı düşündüm.
biri bişey der falan.
ama sonra güvenliklerden geçemem dedim.
silah yine aynı şekilde.ama kendimi ve ebruyu korumam lazımdı.
koca yerdi. kızla gezerken illa biri bişey söylerdi aklımca.
kardeşimin boncuk tabancasına baktım göz ucuyla.
gerçeğe çok benziyordu.
sanırım aranan kan bulunmuştu.
Ertesi gün oyuncak tabancayı belime taktım valizimi alıp bindim otobüse.
16 saat o tabanca zütümde gittim.
arada kimse çalmasın fark etmesin diye uykudan uyanıp düzledim sonra uyumaya çalıştım.
heyecandan aklımı kaçıracaktım zaman geldikçe.
yolda hep’’yarın bu zamanlar onunla olacağım’’düşüncesi vardı.
bu bile nefesimi hızlandırmaya yetiyordu.

sonra anlattım durumu. sağ olsun baya yardım etti.
takıldığımız cafede bi abladanda aldım biraz.
sorun yok gibi duruyordu. annem babama kampa gittiğimi söyleyecekti.
babam zaten önce bahsettiğim üzere eğitim konusunda çok alakalı değildi.
zaman gelmişti. ertesi gün gidecektim. internetten izmir fotolarına falan baktım.
aklımı kaçıracaktım. baya şehrin içinde deniz vardı.
insanlar alkol alıyorlar denize nazır falan.
bizim orda tekele girsen adama dinsiz deyip şeytan diye taşlarlar.
öyle büyüdük. korkmuştum.nüfusunu falan araştırdım nedir ne değildir.
metro diye duyduk ama tren baya yerin altından gidiyomuş.
onada iyice bi bakındım. geriye sadece korkumu yenmek kalmıştı.
onunda aklımca sanırım çaresini buldum dedim.

Dübürünü gibtiğimin değilinden göründüğü gibi değildi içerden çıkanlar.
o kadar umutla biriktirdiğim paralar nereye gitmişti?65 lira çıktı içinden.
ağlamamak için kendimi zor tuttum. parayı kardeşim mi arakladı
ben mi az attım bunların hepsini düşünüyordum evet ama asıl sorun gidemeyecek oluşumdu.
oturup biraz karardıktan sonra poşete doldurdum paraları. fırına gidip tümlettim
otogara gittim ve bir izmir bileti aldım.bu ancak böyle olurdu.
daha sonra dönüş için ebruyla konuştuk.
evden hiç para almadan burslarla geçiniyordu.
dönüşü ben alırım demişti.
şimdi geriye sadece 2 günlük otel paramı ve cep harçlığımı bulmak kalmıştı.
önce anneme durumu anlattım. önce korktu ne işin var koca izmir bilmem ne.