nasıl piç oldum anlatıyorum

Sınıf kapısının önünde özellikle denk gelmek içi fırsat kolluyorum.. hani, birbirimizden başka bakacak yer kalmasın da, mecburen gözlerimi yüzüme kaldırsın, ya da çevirsin diye…o sırada ben de gülümseyerek selam vereceğim..

Böyle hesaplar yapmaktan hiçbir zaman hayır görmedim ama.. nasıl yaparım.. nasıl yaklaşırım, bilmiyorum da…bilmiyorum ki?..bu durumda ne yapılır.. nasıl davranılır…hiç düşmemişim ki…çok gördüm, çok yaşadım derdim ama..bak, işte şimdi yine, yeniden, yeni bir şeyler yaşıyorum…

“kendimi fark ettirme çabası..”…bilerek ve isteyerek, fark etmemeye kararlı, yeminli birine hem de..

Ne olur sanki, bir iki saniyeliğine de olsa umursasan beni?

Gün boyu çalışmalarım ve etrafında, sözde çaktırmadan fır dönüşüm neticesiz kalmış, yorgun düşmüştüm sonunda..

Bütün ruhumla, duygularımla akıyordum ona.. acaba hissediyor muydu? Birazcık bile olsa..

Belki, günün sonunda alacağım tek bir bakış, bakışma bile yeter de artardı bana..

Bozuk moralle, yüzüme biraz su çarpmak için girdiğim tuvalette, orada en son olması gereken adamla baş başa buldum kendimi..

Ozan..

Merhabalarrrr…

Aynanın gerisinden, pisuvara işeyen yansımasına baktım.. hala morluklar bulunan yüzü gerilmiş miydi?..

Telaşlı bir hali de var gibiydi?..

Dejavu oluyor gibi hissettim kendimi..ve sonra, bir anda, sanki o eski anıyı yaşarmışçasına hareket etti bedenim bu günün içinde..

Kapıyı araladı…koridora baktı…

Kapıyı kapattı..

Viledayı aldı kapının arkasından.. sert bir hareketle kapının altındaki aralığa tıktı sapını.. kontrol etmedi bile, ne kadar aralandığını..