nasıl piç oldum anlatıyorum

Gözlerim dolar gibi oldu o sahnenin yoğunluğuna olan hayranlığımdan…

“öyle miydi?... oof.. ebru..çok seviyorum be kızım.. çok..” dedim sanki sitem eder gibi.. insan bu kadar sever mi abi? Bu kadar sevdirir mi peki bir insan kendini? Ayıp dene bir şey var…valla ebru, senin bana yaptığını Fransız, Cezayirliye yapmamıştır.. resmen soykırım ediyorsun içimdeki diğer tüm duyguları, hislerimi.. hepsini alıp kendi aşkına sömürge ediyorsun…

Ağlamakla gülmek arasında karman çorman bir yüz ifadesiyle baktı, önüne döndün sonra.. burnunu çekti.. nemlenen gözlerini sildi avuçlarının içiyle.. sonra tekrar bana döndü…baktı…öyle bir baktı ki…öyle bir bakış attı ki..

O bakışın dışında artık geri kalan her şey teferruattı…dünyanın bütün dillerinde, evrenin bütün boyutlarında, her ortamda, her koşulda, her şekilde “şefkat” in konsantre edilmiş biçimini gördüm o gözlerde..

Daha ötesi yoktu o bakışın..ona, “seni seviyorum” demiştim…

Ve cevabımı almıştım…söze filan gerek yoktu.. zaten milyonlarca söz, binlerce dilden, binlerce şekilde kompoze, milyonlarca his vardı o bakışlarda.. yine de döktü sözlere,

“ben de seni seviyorum…çok..” dedi.. sanki kızar gibiydi ama bir yandan da..

Ben, sitem etmiştim, hiç acımadan beni kendine böylesine bağlamasına,

O, kızmıştı, benim onu bu denli kendime hapis yapmama..

Lan insan insanı bu kadar sever mi be? Kendini bu kadar sevdirtir mi?..yatacak yerimiz yok valla..

“ömrümün geri kalanında seninle olmayı istiyorum…sonuna kadar…” dedim..