nasıl piç oldum anlatıyorum

…zaman geçiyor..

Okul açılalı iki aya yakın zaman olmuştu..

Ebru ile ilişkimiz dolu dizgin ilerliyor, her geçen gün, zaten duygusal ve mantıksal olarak birbirine uyumlu olan ruhlarımız daha da bir eşleşiyordu birbirine..

Gece, yüzümde, güzel geçen bir günün ardından sonra dudaklarıma yerleşen kalıcı bir sırıtma ile tavanı izlerken düşündüm..

Lan..ben ne kadar da aptaldım? Nasıl bu kadar kör, bu kadar aymaz olabilmiştim?..

Kız, yani ebru..en başından beri benimleydi.. gözümün önündeydi.. dahası, bana olan hisleri bile belliydi..

Düşünün, bu dünyada bir ruh eşiniz var…değil mi?

Hepimizin var yani.. öyle inanıyoruz en azından…neyse,

işte bu ruh eşini, kimileri hayatı boyunca bulamıyor.. evet, var öyle bir eş ama..bir şekilde kader onları bir araya getirmiyor, ya da getiremiyor.. belki de geldiklerinde onlar farkına varamıyorlar.. fırsatlar kaçıyor.. birbirine ait ruhlar, başla bedenlerde
kayboluyor.. sevenler kavuşamıyor.. hatta belki de öyle bir seveni-sevdiği olabileceğinden haberi bile olmadan yitip gidiyorlar sahte ilişkilerde..

Ebru…benim ruh eşim…bak bundan artık eminim…ama, gel gör ki, ben bu kızı başlangıçta fark edemedim.. belki de ettim ama, kabullenmek istemedim…inanamadım diyelim ya da..diyorum ya,

Bir ruh eşiniz olacak…sonra siz onu, şansınıza, taa 18 yaşınızda, şıp diye bulmuş olacaksınız.. üstüne üstlük, öylesine şanslı olacaksınız ki, bir de bu ruh eşinizin hisleri, size karşı elle tutulur derecede berrak ve belli olacak..

“Yok abi”..”yok” dedim herhalde…”daha neler..ben bu kadar şanslı olamam..”

Ama öyleydim işte?

Fakat kendi başımı, kendim belaya soktum.. zorla, başka bedenlerde kayboldum…göz göre göre.. belki inadına…

Yok ayşendi, yok ceydaydı, yok mineydi, yok ayçaydı…

Hatta buse…busede bile ben ebruyu aramışım…farkında değilim…baktığım her yerde, öptüğüm her tende…hep ebrunun peşindeymişim…o yüzden bir türlü mutlu olamamış, dikiş tutturamamışım…