1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

per tepeye çıkış ayrı bir eziyetken iniş daha ayrı bir eziyet. neredeyse zifiri bir karanlıkta sıfır ışık ki silahlarımız bile bezle sarılı yansıma olmasın diye, sıfır ışıkla iniş gerçekten tehlikeli olduğu kadar tedirgin edici, sivri kayalıklar arasından atlaya zıplaya inmeye başladık, mayın korkusu bir yana kayalıklardan yuvarlanma korkusu da cabası,

per tepenin eteklerine inmeden bağlantısı olan başka bir tepeye geçerek (bu geçiş 1 buçuk saat sürdü) yürümeye devam ettik. en önde bahadırın timi arkasında ibrahim asteğmenin timi ki uzmanı oldu o timin komutanı en arkada ben ve timim.

ulaşacağımız noktaya varmamıza yaklaşık iki saat kala, diğer tepeden gelen üsteğmen oğuzun komutanlığında ki timlerden birinde bulunan askerin mayına bastığını duyduk.

bu tabi özellikle beni çok gerdi. evet mayın tehlikesinin farkındaydık ancak, bu zamana kadar duymamıştım tabii vardı ama bu zamana kadar görev yaptığım bölgede hiç mayın hadisesi meydana gelmemişti,

bu olay ve ağır yaralanan bir askerimizden dolayı diğer timlerin ilerlemisini durdurmuş durumda.

bizde olduğumuz yerde durarak bölgeyide emniyete alarak (o karanlıkta ne kadar alabilirsen işte) komutanımıza gerekli bilgileri vererek ne yapmamızı istediğini sorduk.

açıkası ben olduğumuz yerde kalacağımızı ve diğer timin hareketi ile bizde ilerleyeceğimizi düşündüm, fakat haklı olarak bunun sızma girişiminde bulunan usnurun pusu atacağımız bölgeden geçip gideceğini bizim yola devam etmemiz gerektiğini söyledi.

tabi bu durum açıkcası bizi gerdi grubumuzda ki en üst rütbeli subay bizler asteğmenlerdik ben ve bahadır. gerçi uzmanlarımızın olması içimizi rahatlatıyordu elbette ama, oluşacak çatışmada timlerimizden oluşan bölüğümüzün emir komutası bize geçmesi açıkcası tedirgin etti bizi.

ilk defa bizden üst rütbesi olmayan bir komutanımız olmadan operasyona gidecektik.

tabi üsteğmen oğuzda gelecekti ama epey geride kalacağı belliydi. çünkü o sırada 2 timin birbirinden ayrılması çok tehlikeli.