nasıl piç oldum anlatıyorum

“geçmişte olanlarla ilgili ne söylesen haklısın..ve az önceki mallığım için de..ama.. eğer o yüzük bir kez daha parmağından çıkarsa.. benim sana karşı şu anda hissettiklerim bir kez daha pazarlık konusu olursa beni öldürdüğünü farz et..bak, kaçsan, kovalayabilirim.. yaralasan iyileşebilirim ama…onu yaparsan benim başka hamle şansım kalmaz..ne yapabilirim ki o zaman?..ne..diyebilirim?..bir daha sakın ebru…senin de hissettiğini söylediğin şeyler birazcık gerçekse bir daha yapmazsın bunu..”

Kendime yabancı sesim, susmuştu sonunda.. bugün ebru da, ben de, daha önce çekmediği frekanslardan yayın alan radyolar gibiyiz.. acayip şeyler, acayip sesler çıkıyor karşımıza…

Benim sözlerim bitmişti artık…o ise, tüm bunların üzerine ne diyeceğini bilemez gibiydi.. zaten ben her şeyi söylemiştim onun yerine sanki…

“hiç birini yapamam o dediklerinin.. sonuncusunu da..yapmam..bir daha…” dedi kırılgan ama kararlı bir şekilde..”sen.. farkında olmadan gittin bir an için…ben de farkında olmadan bazı şeyleri yüzüne vurdum.. ödeştik..bitti…savaşa dönüşmesine gerek yok bunun..” yufka yüreklim, gene dayanamamıştı.. uzlaşıyordu yavaş yavaş.. yumuşuyordu..

“savaşa dönüşemez zaten…savaş dediğin karşılıklı olur…benim sana saldırmam için bir dayanağım yok.. neredeyse kusursuz bir insansın sen…ben öyle değilim ama.. yüzüme vurulması gereken bir sürü defom var…arada bir hatırlat bunları.. cidden…ne mal olduğumu, nerden geldiğimi unutmayayım…”

“tamam.. yeter artık..” dedi sesi titreyerek.. artık tamamen dağılmıştık ikimiz de..aylar sonra, yılların birikimi.. saçma sapan bir kıvılcımı bahane bilip patlayıvermişti işte…yıkıldı barajlarımız, bir duygu seli aldı ikimizi..eli yanağıma dokundu.. sonra hemen çekti, sanki sıcak bir sobaya değmiş gibi.. ağlıyordu..ben de elimi yüzüme siper etmiş, parmak uçlarımla, gözyaşı damlalarını çıkmaya başladıkları gediklerden gerisin geriye içeri tıkmaya çalışıyordum anlamsız bir çabayla..

“ne olursa olsun” dedim, “ne olursa olsun…bak..ne olursa olsun….seni seviyorum.. anladın mı?..her şeyden…herkesten çok…sevmekten de öte bir şey bu…nefes almak gibi.. nefes almaktan vazgeçebilir misin?..ha ebru?..ne olursa olsun…duyuyor musun?..asla unutma…böyle kavgalarımız, tartışmalarımız olacaktır…ama unutma…her şartta, her koşulda, her şeye rağmen, kendime rağmen.. bütün aptallıklarıma rağmen seni seviyorum…her şeyi unuturum…her şeyden vazgeçerim.. seni unutmam.. senden vazgeçmem…”

Birbirimize sarıldık yarım kolla.. hıçkırıklar arasında “tamam…ne olur…çok özür dilerim..” dedi..

“senin bir suçun yok bitanem?” dedim ikimizi de teskin eder gibi.. başını omzuma çektim.. saçlarına karıştı parmaklarım…”sen ne yaptın ki?... yalnız.. işte tek…tek bir şey istiyorum senden…o da bu günümü sorgulamaman….geçmiştekiler için ne dersen de…ama bugünümün hislerini, onun.. sembollerini küçümseme..”