6 sene önce tam bugün

işte 6 sene önce tamda bugün yaklaşık saat 11 buçuk civarlarıydı.

kafam bi milyon, içimden yine ösym'ye söve söve misafir odasına girdim. annem elma soyuyor babam tv seyrediyordu.

babam "ulan yarım saatir tuvalette napıyosun amk"
ben "halay çekiyorum baba, tuvalette ne yapılır amk"
babam "amk evladı doğru düzgün konuşsana benle"
ben "yav sıçma süreme bile karışıyosun yeter artık "
babam "giberim senin o küçük beynini, sende adam ol laf getirme, abine kurban ol, ona birgüne birgün ders çalış yada çalışma herhangi birşey demedik." (şerefsiz her tartışmayı ders konusuna getiriyordu)
ben "tuvalletten derse nasıl geldin yaa"
babam "bir barajı geçemedin amk, hayatını gibtin bıraktın, yaşıtların 2.üniyi bitiyor (senin abartmanı gibiyim) sen hala ferre izle."
ben "seninde yaşıtların müdür falan oldu, bak hasan amcaya paşalar gibi müdür. bir onun kadar olamadın" (dayanamadım amk napiym)
babam "ulan ben 20 sene çalıştım, sende çalış, sonra söyle"

sessiz kaldım, dokunsan ağlayacak moddaydım zaten,

babam "seni aptal bin, elin itine kurban ol" dedi

bu bana attığı milyonlarca hakaretten birisiydi. ama artık dayanamıyordum. boğazıma kadar gelmişti. patladım
birden kan beynime sıçradı sinirden gözlerim zonklamaya başladı. hızlıca ayağa kalktım ve bağırmaya başladım
avazım çıktığı kadar bağırıp deliler gibi ağlıyordum. odada elime geçen herşeyi deviriyordum
ilk sehpaya tekme atıp onu kırdım. sonra fiskosun üzerindeki cam figürü fırlattım. sonra yeni aldığımız tvyi iteleyip yere düşürdüm

babamda parlamıştı beni görünce. yemek masasının tahta sandalyesini aldığı gibi başıma indirdi.
hissetmemiştim bile, o an ölümsüzlük şifresi yazmış gibiydim. kurşun atsan acısını hissetmezdim.
üstümü başımı yırtıp bağırıyordum. sonra camı gördüm ve içimden o an camdan atlayıp bu cehennemden kurtulup oradaki cehenneme gitmek istedim. düşünün halimi yani