kubar ın hayatının ilk yarısı

derken birşey oldu o gece.

salavat getiriyor herkes.

oda secde ediyor.

binalar rükuda.

marmara kendini yokediyor.

herkes gibi ben de düşünüyorum kyamet mi geldi diye.

ama 5 saniye de sağlamasını yapıyor insan. güneş batıdan doğmadı. isa gelip bizi davet etmedi. ye'CÜC me'cü falan filan.

bu bir deprem.

ama neden körfez.

yoksa tüm türkiye mi.

belki de tüm asya.

doğruldum yatağımda ama yatak da benle beraber ayakta. odada iki adım mümkün değil. allah baba dicey biz o gece kopuyoruz.

ulaştım kapıya. açtım ki peder karanlıkta donla koşuşuyor evin içinde.

sarıldık dört kişi bir köpek birbirimize sallandık tam 45 saniye.

koşam koşa çıktık sokağa ki sokak diye birşey yok.

heryer toz duman.

donla fırlayanlar , sütyenle hoplayanlar yerlere secde eden ihtiyarlar , zırlayan çocuklar.

-ne oldu
+deprem
-burada mı oldu
+bilmiyoruz
-ya istanbulsa
+umarım değildir.

istanbul değilmiş. tek teselli o oldu. çünkü bizim oaraları yıkan bir istanbul merkezli deprem istanbula neler yapmazdı ki.

gün doğdu.

heryer yıkılmış.

tanıdığım insanlar artık yok.

koşuşuyoruz. birşeyler yapmaya çalışıyoruz. çıplak elle molozları kaldırıyoruz. biz kaldırana kadar sesler kesilmesin istiyoruz.

yavaş yavaş kesildi sesler.

yarım saat içinde heryer sus pus oldu.

askerler geldi sonra.

dozerler ve helikopterler.

her mezarın başına dua okunan bayram sabahı gibiydi o gün tütünçiftlik. her enkazın başında birileri ağlayıp sızlıyordu.

babamın çaresizliği bomba etkisi yaptı bizde. kendisinde ki etkisi daha fazladır mutlaka. ordan oraya koşuşan birşeyler yapmaya çalışan bir yufka yüreklidir babam. o gün koştuğu hiçbir yere yetişemedi.

saatler sonra aklıma geldi sevgilim.

daha bir ay önce ayrılmış olsam da resimlerimiz vardı hala birbirimizde.

depremin merkezi gölcüktü.

sevgili de gölcüğün merkezinde.

kaptığım gibi bir bigibleti tütünçiftlikten gölcüğe kadar sürdüm.

bir belgeselin içindeydim, yazan yöneten doğa başrollerde marmara. konu ölümün binbir çeşidi.

korku tüneli tak yemişti.