kubar ın hayatının ilk yarısı

levazım oldun dediler.

dedim ne lazım ?

levazım , levazım.

cephedeki askerin donunu yıkayacaksın , yemeğini pişireceksin , banyosunu yaptıracaksın , ölürse gömeceksin.

dedim oldu dıbınakoyim bi de sakso çekeyim.

savaş olursa mal dediler.

ama istersen gene de çek saksoyu.

71 gün acemi birliği eğitimi aldım. yattığım ranzadan evimi görebiliyor ama gidemiyordum. hasta oldum. annem bana çorba yapamadı. yapsa da tellerin ardına veremedi.

ama çok güldüm askerlikte.

binbir çeşit insan var.

yaşlısı genci , kültürlüsü , cahili , sapığı , safı... hepsi aynı yerde. hepsi eşit. hepsi aynı ordunun malı.

babam uyardı giderken. anarşik manarşik bilmezler orada giberler dedi.

yurtsever oldum ben.

usta birliği dağıtım listeleri geldi.

topladılar herkesi içtima alanına.

çıktı uzman çavuşun biri masanın üzerine. elinde bir liste.

okuyor ...

ankaraya giden var , istanbulda kalan var ,
doğuya giden hiç yok.
en kötü giden kıbrısa düşüyor.
orduevleri tatil köyleri havalarda uçuşuyor.
dedim bana da ortaya karışık birşey gelir artık.

adım okundu. kalktım tekmilimi verdim.

sarıkamış dedi komutan.
kars / sarıkamış.

kanım dondu... dünyam döndü...

tek kurşun atamadan ölen 90 bin şehit geçti tabur tabur önümden.

olsun dedim kendi kendime hathı müdafaa yoktur sathı müdafaa vardır.

pederi aradım.
dedim kars... ananı gibeyim dedi.
dedim sarıkamış... ananındıbını gibeyim dedi.
dedim kader... gibtir muallak kimbilir ne tak yedin orda dedi.
dedim ben seni gene ararım...