kubar ın hayatının ilk yarısı

ertesi gün bir milattı benim için... ama ben farkında değilmişim...

izin istedim şeflerimden... kimseye de bişey anlatmadım... şu an bile bunu bilen sadece birkaç kişi vardır...
birkaç yıl bunu hiçkimse bilmedi...

sahile indim... büyük bir şarap aldım... içtim... gittim bir daha aldım... onu da içtim... ağladım ağladım...

eve giderken ezan okundu...

işemek için camiye girmiştim... herkes tam namaza durmuştu ki başım dönüyor diye caminin girişindeki o halılı kilimli ilk bölmeye attım kendimi... başımın dönmesi geçince ilk defa tanrıyla konuştum hayatımda...

hak etmediği halde benzer durumlara düşen insanlara neden yardım etmediğini sordum... neden çıkış yolunun ipuçlarını bu kadar gizlediğini sordum... dünyada bu kadar adaletsizliğin olmasına neden göz yumduğunu sordum... eğer bu bir sınavsa ben neden istediğim sorudan başlayamıyorum diye sordum...

cevap yok tabii... zaten ne zaman cevap verdi ki... onun cevapları içimizde ve etrafımızdaymış... pehhh... aslında kendi de bilmiyo...

eve geldim.

uyudum... uyandığımda herşey düzelmişti... kedi aldım eve... bir de ferre izlemek için vcd... uzun süre aşksız kalamazdım...

aradım anamı... bana karı bulun laannn... dedim...

anam sen huurlardan uzaklaş ben sana en güzel kızı bulurum dedi...

buldu da... dediği gibi üstelik...

7 ayda tanışıp nişanlanıp evlendim o kızla...

şimdi her şey 50 küsür entry ye sığdırılamayacak kadar kıymetli ve güzel.