tabi yiğit kahramanımız olarak ben daha cümlesine noktayı koymadan şekercinin başında pamuk
helvayı alıyordum bile *
neyse biz ellerimizde şekerler, helvalar, ilkokullu çocuklar gibi şen şakrak ilerliyoruz, her şey
harika gidiyor beyler, planlasam bu kadar olmaz, ah bir de baş başa olaydık..
bu pamuk helvadan arada benim ağzıma da veriyor koparıp koparıp, ben tabi o ara heyecan ve
mutluluktan devrildim devrilecem.. yine ağzım kulaklarımda.
epey yürüdük böyle, ve hep konuştuk.. işte buydu, böyle olmalıydı, biz kesinlikle normal
arkadaştan fazlası olacaktık.. benim gözlerimin ne söylediği zaten apaçık ortadaydı da, onun
gözleri de farklı ışıldamaya başlamıştı artık..
kuru kuru gitmiyor demi?
http://fizy.com/tr#s/3pkyx4
günün sonunda biz iyice yorulup hava da kararınca bir yerlere oturmayı teklif ettim, ayşen yurda
gitmesi gerektiğini söyledi, çamaşır mamaşır işleri varmış, fazla bile durdum filan dedi. tabi çengel
burun da adeta çoşarak bu öneriyi destekledi fırsattan istifade..ben de yine fazla ısrar etmedim.
yurtlarının önüne doğru zütürdüm bunları, o ara yurt yolunda bu koluma filan girdi, zaten ılımanca
olan havanın etkisiyle benim giydiğim kazak ve bu samimi hareketleri birleşince iyice sıcak bastı
beni aq..kapının önüne geldik ben önce hemen diğer gibiğe selam verip buna döndüm, göz göze
geldik,
"tsigalkocum, çok güzel bir gündü, seni tanıdığıma çok mutlu oldum, amma çok ortak noktamız
varmış ya?" dedi gülümseyerek,