Öyle böyle derken zaman akıp geçti gitti. Dağıtım yerlerimizin açıklanma safhasına nihayet gelmiştik. Nereye gideceğim, doğuda mı olacam, batıda mı olacam, gibimde bile
değildi. Aslında çıtırdan doğu istiyordum. Dağ 2 falan izlemiştim askerden evvel. Daha askerlik nedir,ne değildir tam öğrenemediğimiz için hani gidelim dağlarda
gezelim modundayım.
Dağıtım yerim bingöl merkez ilçe komutanlığı çıkmıştı. Dağıtım yerine uçak biletini devlet kestiği için de dağıtım iznine devlet karar veriyor. Yani bilet hangi tarihe
çıkarsa o kadar tatil yapma fırsatınız oluyor. Fakat minimum 7 gün izin veriliyordu. Benim biletim geç bir tarihe çıktığından 11 gün izin verilmişti. Normalde
bu iyi bir olay değil. Sonuçta totalde 1 yılda kullanacağınız izin günü 24 gün. Dağıtım izni de bunun içerisinde olduğu için daha ilk etapta 11 gün izin kullanmak
pek hoş değildi. Fakat henüz taze asker olduğum için ve ilk iznim olduğu için 11 gün kulağıma çok hoş geliyordu.

31 mart sabahı, elimizde çantalarımız, manisada son kez içtimaya girdik. Yüreğim pır pır atıyor. Sanki yıllardır buradaymışım gibi,2 ay değil,2 sene gibi, özgürlüğe
gidiyormuşum gibi hissediyorum. Askerliğim bitmiş gibi hissediyorum. Mavi nevresim değil, annemin yumoş ile yıkadığı nevresimlerde uyumaya, sevdiğim kadına kavuşmaya
gidiyorum. Nasıl da heyecanlıyım.O yüzden otobüsle değil uçakla gitmeye karar vermiştim.O yol biter mi lan? Manisada havalimanı olmadığı için otobüs ile izmire geçtim.
izmire vardığımda henüz uçak faaliyetine vakit vardı. Gelmişken boyoz moyoz yerim, kahvaltı ederim,2 ay sonra ilk kez ince belli bir bardaktan çay içerim diye
oturdum bir ufak kafede.Çayımı içiyorum, boyozumu yiyorum.O sırada annem aradı.O benim gibi, yüreği pır pır.. Neredesin oğlum diyor, merak ediyor kadıncağız.
Annemle konuştuktan sonra hesabı ödedim, kalktım kafeden. Koşar adımlarla gidiyorum. Nereye gideceğimi de bilmiyorum dıbına koyim.
Bir taksi çevirdim, geçtim halimanına. Oradan istanbul'a...
ilk gün dışarıya çıkmadım. işte aile saadeti bilirsiniz.Öyle annem, babam,biraderlerim takıldık evimizde. Ertesi gün hatunla buluşma kararı aldık. Hatunun da çok
yakın bir arkadaşı var, ismi tülay. Tülay ile ben yine bu hatun vasıtasıyla tanıştım ama çok yakın arkadaş olduk.Çok yanımda olmuştur sağolsun. Benim hatun da tülaysız
yapamazdı.O nereye tülay oraya. Sürü gibi geziyorlardı dıbına koyim. Yine tülay falan gelecek muhabbeti oldu. Tabi ben biraz askerden geldiğim için romantik şeyler
bekliyorum haliyle ama, naparsın?Tülay da geliyor..

Neyse efendim ben bunlarla buluştum. Yine kadıköyde bir kafede.Çay çorba içiyoruz, muhabbet ediyoruz da,bir sıkıntı var dıbına koyim. Hatun bana bozuk atıyor.
Bir garip yani. Hiç öyle dimo pub'ta içerken ki coşkusu yok. Seni beklerim derkenki ateşli halleri yok piyasada. Veya telefondaki ses rengi falan yok.Öyle yalandan gülmeler,ne bileyim samimiyetsiz hareketler var.
Ulan dedim acaba benim pgibolojim mi bozuldu, yoksa bu hatunun yine fikri değişti de ben askerim diye mi söyleyemiyor? Sonra bu mevzuyu tülaya da sordum.Yok be kardo
normal dedi.iyi dedim ben de.11 günü öyle yedik. Kızla da toplasan 3 kere mi ne buluştum. Dağıtım izni zütümüze girdi yani anlayacağınız.