Sonra moralim bozuk, boynum bükük, nizamiyeye doğru yürüdüm.Bir sigara parlattım. Annemi aradım. Zaten sabahtan beri defalarca aramış, cevapsız kalmıştı. Durumu en ince ayrıntısına kadar anlattım. Kadıncağız sinirden küplere bindi. Sövüyor,sayıyor karakol komutanına. Sonra bana tekrar konuş, ısrar et dedi. Diyorum "Anne cocuk oyuncağı mı bu?Adam sinirlendi, bağırdı çağırdı.Şafağım az diye yollamak istemiyor beni."
Ama annem beni ikna etti tekrar karakol komuntanının makdıbına gittim. Yine tekmil versaire yerine getirerek ,söze başladım;

Ben:Komutanım aileme haber verdim, konuyu biliyorlar ve çok endişe ediyorlar. Annem çok pimpirikli insandır, şimdi bu konuyu öğrenince yerinde duramaz, benim hastaneye yatmam gerekiyor.

Eee tabi işin içerisine aile girince komutan geri vites yaptı.
"Oğlum ben seni göndermem demedim, bölük komutanının emri böyle dedim.Ama madem öyle bir durum var, gider ben konuşurum komutanla, uygun görülürse olursun ameliyatını."

Ben o günden sonra bidaha komutanla bu konu için görüşmedim. Sonuçta bölük komutanıyla görüşeceğini söylemişti. Fakat şöyle de bir durum söz konusuydu ki ameliyat tarihine 3 gün kalmıştı. Komutandan da ses seda yoktu.