Ben o kar fırtınasında, yanımda bana yardım olmak için gelen devrelerimle beraber, harıl harıl şarjörü arıyoruz.Ama fırtınada uçuşan kardan göz gözü görmüyor
dıbına koyayım. Bulmanın imkanı ihtimali yok.1 metreye varan bir kar var ve oldukça yumuşak.Şarjör kara düştüğünde zemine kadar inmesi oldukça yüksek bir ihtimal
olduğundan bulmaya imkan yok. Devlerim bir süre sonra yılıyor ve bulamayacağımızı söylüyorlar.Bir süre sonra ben de bulamayacağıma kanaat getirince nöbetçi assubayın
yanına giderek durumu izah ediyorum. Nöbetçi assubay, mühimmat kaybının kendi nöbetinde olmasından dolayı tutanak tutup kendi zütünü kurtarıyor. Benim şarjörümü
kendi hatam ile kaybettiğimi beyan eden bir tutanak tutuyor ve el mahkum imzalıyorum. Ertesi günü tabi bu olay karakol komutanının kulağına gidiyor. Mühimmat kaybetmenin
askeri ceza kanununda büyük yaptırımlara sebebiyet verdiğini söylüyor. Eğer şarjörü bulamazsam hapis cezasına kadar ceza alma ihtimalimin olduğunu,en iyi ihtimalle
askerliğimin uzacağını söylüyor.

Tüm bunlar olurken beyler, benim hatun yine bir mevzuyu bahane ederek benimle kavga ediyor. Kavganın tam sebebini şuan hatırlamıyorum,
ama sudan sebep denir ya hani, aynen öyle bir şey. dıbına koyayım bizim zütümüzde ayı bağırıyor, karı neyin derdinde,ben neyin derdindeyim?!Hatun orada bitiyor zaten
benim için.. Bunca şeyden sonra aptal bir kavga yüzünden beni aramıyor etmiyor.Çıkarıyorum telefonu, siliyorum numarasını.. Tülay arıyor sonra
ona da küfür kıyamet..