O an hayat dursun istedim beyler, ya da öleyim istedim. Bu an hiç yaşanmasın istedim. Söylediklerini idrak etmeye çalışıyordum. Ev-le-ne-ce-ğim. Yaşı gelmiş geçiyordu. Bizim evlenmemiz zaten olanaksızdı. Onu hala sevdiğimi hissettim, ancak ona bu kötülüğü yapamazdım. Gerçekçi olursak eğer, kısmetini beğendiysen evlenmelisin. Bizim bir geleceğimiz yok farkında mısın ? dedim. Seni hiç unutmayacağım, hep seveceğim…
Yalan söyledim beyler. Özür dilerim. Aslında hiçbir şey hissetmedim. Öyle bir huur çocuğu ve karaktersizim ki o yaşadığım tüm heyecan bitmiş ve onunla ayrılmışız ayrılmamışız o evlenmiş yada evlenmemiş, son sanşı ilk şansı gibimde bile olmadı. içimde zerre bir kıpırtı olmadı.
+ Kısmetini beğendiysen evlen.
- Allah senin belanı versin.
Belki de verdi, ya da verecek. Bu ilkay’la son konuşmamız oldu. Daha sonra annemlerden haber aldım, kısmetiyle evlenmeye karar vermişler. Aylar sonra sarhoşken aklıma geldi, aradım.. Telefonunu değiştirmiş. Düğüne tabi ki onur konuğu olarak davetliyiz. Ben gitmedim. Gidemedim. Bizimkilere 80 tane yalan uydurdum, babamdan küfür bile yedim. Ama gidemedim. Daha sonra ilkay’ın kardeşleri de evlendi, onlara da gitmedim. Sanırım yaşım ilerledikçe utanma katsayımda artış olmuş. Normal ve gururlu bir adamın yapması gerektiği gibi yaptım sanırım. Ya da kendimi avutuyorum.
Bir müddet sonra çocuğu olacağını öğrendim. Yıllar sonra uzaktan aldığım bu haber beni gerçekten sevindirdi. Ancak çocuk doğduktan sonra aldığım haber beni paramparça etti.

Çocuğa benim adımı vermişler.

Hayat seçtiklerimizden mi ibaretsin, yoksa bizi mecbur mu bırakıyorsun ?