1995 şırnak askerlik hikayemi anlatıyorum

ardından bu cesetlerin üzerinden çıkan mühimmatları aldık, mermilerini, silahlarını, taslarını, el bombalarını, rpglerini bir tane silah aldık içi full ya hiç ateş edilmemiş, nerden anladık namlu ucu soğuk. fırsat bile bulamadan indirmişler bizimkiler. tıpkı bizim karakolumuzda olan askere yaptıkları gibi.

normalde bazen (ama çok nadir merhametli anımıza denk gelirse) helikopterinde inebileceği bir yer varsa ama olay yerine inebiliyosa, alırız cesetleri atarız helikoptere tugaya gödeririz adli tıbba. ama helikopter inemez tabii oraya, e taşıyacak değilizde amk bıraktık gelip alırlar zaten.

neyse velasıl toparladık orayı. tutanaklarımız her bişeyimiz hazır geri dönüp kamyonlara binicez diye düşündüm ama öyle değil. 3 saat daha yürüdük bu sefer başka açık bir tepeye. zaten o kadar saat öyle biyerde kamyon mu bekler amk. banka servisi mi bu memurları eve zütüren.

yürüyoruz beyler ama bir gurur var anlatamam olm. gözümün önüne o çocuklar geldi ağzı parçalanmış yüzü yanan çocuk, şehit olan çocuk, muhtemelen felç kalan çocuk. bir nebzede olsun rahatladım. yürüdük te yürüdük.

tepeye çıktık gerekli güvenliği aldık, saat artık 11 12 ye doğru geliyo. timi istirahate soktum. uzmanımla konuşuyorum. dedim bak tamam güldük ama yapma bir daha. başımıza bela almıyalım durduk yere. asteğmenim ben hep yaptım bişey olmaz. zaten gelmişlerdi onlar.

nasıl anladın dedim. tecrübe heralde bilmiyorum asteğmenim yıllardır buradayım hislerimle anladım dedi.

yapma bi daha amk dedim izin vermiyorum dedim.

sonra skorskyler geldi beyler vay dedim amsnı skiym havaya bak tam komado olduk, indiler ortamıza grup grup aldılar bizi, sevk de 2 saat sürdü gelip gelip alıyolar. biz 4. kez gelişlerinde bindik.