nasıl piç oldum anlatıyorum

“alo?” dedim tırsak şekilde, birazdan cırlamalar başlardı herhalde, ama onun yerine miyavlayan bir sesle karşılaştım,

“nerdesin sen kaç gündür..tek bir mesaj atmadın, benimkilere cevap vermedin.. geçiştirdin..”

“aşkı…ee canım, ailemleyim ya, onlara zaman ayırı..”

“ya ne olursa olsun tsigalko, tek bir adam gibi mesaj bile atamaz mıydın? Bir kere 3-5 dakikalığına da olsa arayamaz mıydın? Hiç mi boş vaktin olmadı?”

“canım (fısıltıyla) bunları konuşmuştuk?”

“ne konuştuk ya..daha az görüşürüz dedik sadece, ailelerimize zaman ayırmak için, hiç görüşmeyiz demedik ki? Sen günlerdir hayatında ben yokmuşum gibi davranıyorsun? Bu kadar kolay mı senin için bensiz bir dünya?”

“saçmalama.. saçmalama bak.. canım..evdeyim ben şimdi tartışmayalım, ben arıycam seni tamam mı? Bizimkiler duymasınlar şimdi, elli çeşit soru sorarlar”

“sorsalar ne olacak ya, devlet sırrı mı saklıyorsun? Senin kız arkadaşın olamaz mı?”

“ya tamam bak, ceyda, sonra konuşa..”

“istemiyorsan hiç konuşmasak da olur, sen gayet iyi idare ediyorsun zaten!”

Öff…lan sus işte sonra arıycaz diyoruz?

“tamam bak ben yarın arıycam seni dışardayken o za..”

“bir özür dilemek bu kadar zor mu ki yarına erteliyorsun?”

“ne için ö…”

“ama doğru sen ne yapar ne eder beni haksız çıkarırsın zaten, özre gerek kalmaz, her zaman ki huyun!”

işte güzel bir tespit daha, tebrikler ceydacım..

“ya..(burada hitap karmaşası yaşıyorum, zira aşkım, canım, bitanem, kızım ya da direkt olarak ceyda diye hitap edersem koridorda dolanan kardeşim ya da odada oturan babam ya da mutfakta anneannemle takılan annem duyabilir, sonra sorularr sorularr..) tamam sorry (bunu duysalar da anlamazlar ehehe) yarın arıycam söz, herşeyi konuşuruz şimdi kapatmam lazım..”

Daha da konuşuryordu, zorlukla kapatabildim, biraz yüzüne kapatır gibi oldu hatta ama neyse, yarın nasılsa hallederim,
Tam odanın çıkışına yöneldim ki, annemin koridordan geçmekte olduğunu gördüm, acaba duymuş muydu?